Ahdım Var Benim Kime Ait?
Ahdım var benim kime ait? Bu soru, sadece bireysel bir aidiyet duygusunu değil, toplumsal cinsiyet, çeşitlilik ve sosyal adaletin en derin noktalarını sorgulayan bir sorudur. İstanbul gibi kozmopolit bir şehirde, bu sorunun cevabını bulmaya çalışmak, günlük yaşamda karşılaştığımız pek çok zorluk ve fırsatla yüzleşmek anlamına geliyor. Ben de 29 yaşında bir sivil toplum kuruluşunda çalışan biri olarak, bu soruya farklı bakış açılarıyla yaklaşırken, sokakta, toplu taşımada ve işyerinde gözlemlediğim olaylardan da örnekler vereceğim.
Ahdım Var Benim Kime Ait? Toplumsal Cinsiyet Perspektifinden
Toplumsal cinsiyetin, bireylerin kimliklerini şekillendiren temel faktörlerden biri olduğu kesin. “Ahdım var benim kime ait?” sorusu, çoğu zaman bir kadının ya da erkeğin hayatı üzerindeki toplumsal beklentileri yansıtan bir ifade haline gelebilir. Kadınların ve erkeklerin toplumsal rolleri, tarihsel olarak onlara belirli sorumluluklar yüklemiştir. Kadınlar genellikle evin bekçisi, erkekler ise aileyi geçindiren figürler olarak toplumda şekillendirilmiştir. Ancak bu kalıplar, 2024 yılında bile hala etkisini gösteriyor. Birçok kadının sokakta karşılaştığı cinsiyet temelli şiddet ve ayrımcılık, “ahdım var benim kime ait?” sorusunu acı bir biçimde anlamlı kılıyor.
İstanbul’un işlek caddelerinde, toplu taşımalarda bazen kadınların kendilerini güvende hissetmemesi, cinsiyet eşitsizliğinin hala güçlü bir şekilde devam ettiğini gösteriyor. Geçen hafta bir sabah, Kadıköy’den Mecidiyeköy’e doğru giden metrobüste, bir kadının yaşadığı tacizi duyduğumda, bu “ait olma” meselesinin çok daha derin bir anlam taşıdığını fark ettim. Kadınlar çoğu zaman toplumda kendilerini kimseye ait hissetmeyip, sadece yaşamlarını savunmaya çalışıyorlar. O kadının “ahdım var benim kime ait?” demesi, belki de toplumun dayattığı kalıplara karşı sesini yükseltme çabasıydı.
Çeşitlilik ve Kimlik: Kim Kime Ait?
Toplumsal çeşitliliğin artmasıyla birlikte, “aidiyet” kavramı da farklı bir boyut kazandı. İstanbul’da yaşayan bir genç olarak, her gün farklı kimlikler ve yaşam biçimleriyle karşılaşıyorum. Bir sokak röportajında, LGBTİ+ bireylerinin “ben kimim?” sorusuyla, toplumun onları nasıl gördüğü arasındaki farkı konuştuklarını dinledim. Bu noktada, “Ahdım var benim kime ait?” sorusu, kimlik arayışının ne denli zorlayıcı olabileceğini gösteriyor. Çeşitli kimliklere sahip insanlar, bazen toplumda kabul edilmek için sürekli bir aidiyet mücadelesi veriyorlar.
LGBTİ+ topluluğundan bir arkadaşım, uzun süre ailesine karşı gizli kalmaya çalıştığını, kendisini ne kadar yalnız hissettiğini anlatmıştı. O an, aidiyetin sadece toplumun size biçtiği kimlikle değil, içsel bir kabul görme arayışıyla da ilgili olduğunu düşündüm. Toplum, LGBTİ+ bireylerine, çoğu zaman kimliklerini belirleme hakkını vermiyor. “Ahdım var benim kime ait?” sorusu, bu gruplar için daha çok “kimseye ait değilim” duygusunu barındırıyor. Onlar, genellikle kendilerine ait olmaya çalışıyorlar. Bu süreç, içsel bir özgürleşme arayışı, toplumsal dayatmalardan kurtulma çabası haline geliyor.
Sosyal Adalet: Ahdım Var Benim Kime Ait?
Sosyal adaletin, farklı grupların toplumda eşit haklara sahip olması gerektiğini savunduğu bir dünyada, “ahdım var benim kime ait?” sorusu, adaletin sağlanıp sağlanmadığını sorgulamak adına önemli bir noktaya geliyor. İnsan hakları, cinsiyet eşitliği ve adalet mücadelesi veren pek çok kişi, bu soruyu seslendirirken, kendilerine ait olmanın özgürlüğünü talep ediyor.
Bir gün, Beyoğlu’nda dolaşırken, sokakta engelli bireylerin yaşadığı zorlukları gözlemledim. Toplu taşımalarda ve kaldırımlarda karşılaştıkları engeller, aslında onlara ait olma haklarını ne kadar zorlaştırıyordu. Bir engelli birey, sadece dışarı çıkarken bile kendisini topluma ait hissedebilmesi için büyük bir mücadele veriyor. O an, “Ahdım var benim kime ait?” sorusu, bu insanlar için çok daha büyük bir anlam taşıyor. Çünkü birinin fiziksel engelleriyle toplumda “yerini bulması” ya da aidiyet hissetmesi, sadece bireysel değil, toplumsal bir mesele haline geliyor.
Ahdım Var Benim Kime Ait? Günlük Hayatın İçinde
Günlük hayatımda da bu “aidiyet” meselesi sürekli karşıma çıkıyor. Çalıştığım sivil toplum kuruluşunda, kadın hakları, engelli hakları, LGBTİ+ hakları gibi konularla ilgileniyorum. Bir gün ofisimizde yaptığımız toplantılarda, toplumun en marjinalleşmiş kesimlerinden gelen hikayelerle karşılaştım. Bir kadın, “kendi kimliğime ait olamıyorum” dediğinde, aslında sadece kendi kimliğinin değil, toplumsal kabulün de peşinden koştuğunu fark ettim. Onun için “Ahdım var benim kime ait?” sorusu, içsel bir özgürlük arayışıydı. O özgürlüğü bulamamıştı.
Bir başka gün, engelli bir arkadaşım, otobüs durağında beklerken, kaldırımdan geçebilmek için büyük bir çaba harcadı. Bir adım atabilmesi, topluma ait olabilmesinin simgesiydi. O an, sosyal adaletin hala eksik olduğunu, insanların “ait olma” duygusunun yalnızca kişisel değil, toplumsal bir mesele olduğunu bir kez daha anladım.
Sonuç
Ahdım var benim kime ait? Bu soru, toplumsal cinsiyet, çeşitlilik ve sosyal adaletle ilgili önemli bir sorudur. Günlük hayatımızda, sokaklarda, işyerlerinde, toplu taşımalarda ve sosyal ortamlarda karşılaştığımız her durum, aidiyet ve kimlik meselesinin ne denli derin ve çok katmanlı olduğunu gösteriyor. Cinsiyet, kimlik, sosyal sınıf ve engellilik gibi faktörler, bu soruyu farklı şekillerde etkiliyor. Her birey, toplumda kendisini ait hissetmek için farklı bir mücadele veriyor. Bu mücadele, bazen bireysel özgürlüğün, bazen de toplumsal adaletin simgesidir. Bu yüzden, “ahdım var benim kime ait?” sorusu, sadece bir kimlik arayışı değil, özgürleşme ve eşitlik mücadelesinin de bir ifadesidir.